Karaseki’den bir rüzgâr eser,
eser kardeşim, yüreğimi önüne katarak
ben oraların çocuğuysam...

Ağıldere ovasında buğday tarlaları
hasat zamanı sıcaklığı
insanın beynine işler, işler be kardeşim
ben oraların çocuğuysam...

Şatırova’nın kırsallığı, yılların yoksulu
Anadolu insanı gibi,
Kafatasıma çöreklenmiş bir yılandır
Usumdan çıkmaz, çıkmaz be kardeşim!..

Karaçal, bir kartal gibi
köyümüzün arkasına kurulmuştur
Bana uzaktan bakar biraz!

Karaçayır,az da olsa içimize
ferahlık getirir, soğuk sularından
içirirdi, babam gibiydi,
babam gibi aydınlık!

Pazarbel’i aştığımda ilçeme
ulaşırdım sanırdım,yedi-sekiz yaşımdayken!
Bana kızıl rengi öğreten beldir
Babamla kolkola girip, işte arkadaş olduğum
Pazarbel!

Sevmişim be bacım!
Karaseki’yi, Çayır’ı

Be kardaş !
Ağıldere’yi, Göçyolu’nu, Medrese’yi

Be babam !
Karaçayır’ı Şatırova’yı
Hey anam, heeey !
Güzel,
Yiğit,
Köyümü
Buram buram
Anadolu’m kokan her şeyim olan köyümü!

Göçyolu;
Belli ki göçenlerin yolu
Bugün tarlaların arasında bir sınırdır
Umutların bitmediği.
Mercimeği orada tanımış,orada sevmiştim !

Medrese, iki buçuk dönüm bile gelmeyen
İkinci ve de sonuncu tarlamızın bulunduğu
Bir mıntıka!

Çayır; yeşilliğine kurban olduğum
mısırı için,
Komşu büyük çocukların
hırsızlığa götürdüğü Çayır!

Anısı hiç belleğimden gitmeyen
Ve bir zamanlar; öküzlerin, atların, traktörlerin
Dön babam dön, harman sürdüğü
Arkadaşlarımla eşek yarıştırdığım,
Sivrisineklerin aman vermediği
Bir mıntıkadır Çayır!

Ve, yaşamaya devam ettiğimiz
her yeni gün, yaşamımızda
açılmış tertemiz bir sayfadır1

Bilmem her birimiz
Ne yazarız?
Ya da;
Yazılır bu sayfalara...