Ne zaman bir çocuğa rastlasam,
Gözünde bir umut ışığı arıyorum.
Umutsuzluğum omuzlarımda yük;
Omuz yaramı çocuklarla sarıyorum.

O kadar temiz ve masum bakıyorlar
Kendilerinin sandıkları dünyalarına,
Sanki umut parlıyor gözlerinden;
Sevgi ve barış için yatıyorlar rüyalarına.

Büyümesin istiyorum! Çocuk kalsın onlar,
Çocukça geçiştirsinler bunca kötülükleri.
Büyüyüp de gaflet ve ihanete uğrayıp;
Hayal kırıklığı ile yanmasın yürekleri.

Bizler gibi aç açıkta kalmasınlar istiyorum,
İradeyi icazetle ipotekte olmasın beyinleri.
Kaybedilmiş bulmasınlar öz değerlerimizi,
Başları dik dursun; bükülmesin boyunları.

Öyleyse diyorum kendime bu acizlik nedendir?
Neden temiz bir Türkiye bırakmayalım onlara?
Sen, Türk oğlu Türksün! Kendine gel artık;
Gaflet ve dalaletle seyirci kalmayalım olanlara.


Abdullah Aytekin