yıllar önce henüz sadece denemeler yazıp yayınlardım burada. o vakitler evim gibi görmüyordum sanırım. şiirin çalkantılı boşluğu beni çekene kadar. işte tam büyümekle olgunlaşmak,yazmakla yazmamak arasında kaldığım bir dönemdi. sanırım senin yüz şiirinden önce bir zamandı bu. adım atışımın büyük payına sahipsin. egosuz şiirleri yazmak vicdan gerektirir. bunu yapabilmek için kendini kalıba sokmamalı insan.
dilini seviyorum.
iyi ki yazıyorsun...

Şiirlerinin bende uyandırdığı bir mistik tavır var.
Ve sen bunu çoğunlukla metafizik bir tavırla dizelerine aksettirsen de bende ki mutlak kavramı değişmiyor.

Bunu nasıl başarabildiğini ise merak ediyorum. Cidden hayranım.


Hani Fuzûlî gibi :
“Aşk imiş her ne var âlemde, ilim bir kîl-u kâl imiş ” demek geçti içimden.




Bir göğü kucaklayıp sahiplenmek.. uzak görünse dahi o göğe salmışsın işte bir kuş .
varsın adı “sessizlik” olsun.

O mavilikte süzülecek iki kanat yetecek.


~~Bir gönlün göğünü kendine kafes etmişsen... bundan âlâ ne ola ki.


Sen hercai menekşeyi bilemişsin, ben âşk’a âşık duruşuyla gelinciğe sevdalıyım. bileklerimi ezelden fedâ ettim.


Belki baharlar göz boyamak belki ondan korunaksızlığı..
yalın çıplaklık ve gerçeklikle önünde sonunda kalınacak.


Sessiz nehir aksın döşümüzde..sıcacık.

Bu bir döngü yağmurun köksüzlüğü. toprağın kuraklığı. bulutun huysuzluğu...
biz yine de sevelim bu “ mavi göğü ”
kafes değil bize aldığımız " tek nefes."


Sen yine lacivert gül.




~ Sevgimlesin.

Mutluluk ağır yük.