Hep böyle başladım kendimi avutmaya
" Bir gün " diye yazmaya başladım
" Bir gün " diye umut vermeye kendime 
Ve bir gün için tüm yılları terketmeye başladım

Ne büyük günmüş hey allahım ,
Ne büyük günmüş ki
Sevmeyi unutturmuş bana 
Ve sevilmeyi tabi ki 


Gam yemezdim bir devrimci gibi söylesem
"bir gün bizim sokağa da bayram gelecek" der gibi
Tüm içten duygularımla hani 
Birazcık sevda birazcık öfke 
Ve birazcık sen gibi 

Fakat öyle değil bu !
Dalından yeni koparılmış gibi 
Taze saf ve inasafsız bir öfke 
Kafesten kaçan yeni yetme bir aslan 
Ve birazcık ben gibi 

Sebebini bilmem ama hep böyleydi 
Hep ağır basmıştır gece gündüzden 
Ve hiç bakamadım güneşe 
Çünkü daha karanlıktı aydan  

Hangi şair yazmış mutlu iken şiir 
Veya hangisi işlememiş mutsuzluğu 
Soruyorum abidin cevaplayabilir misin ,
Nazım babanın sorusunu ? 


Kaliteli kumaştandır
Bizim kötü bildiğimiz duygular 
Ve onlar degil midir aynı  zamanda 
Bizi duygulandıran , ağlatanlar !


O zaman şiirin tanrısı olan öfkeye 
bu kadar öfke niye ?