"İnsan olan herkesin kendini, adaletsiz bir dünyaya mahkum eden, tanrılara karşı savaşmak boynunun borcuydu."

Öyle bir karanlıktı ki
Işık henüz yoktu
Yürek bunaltılı, çıktı aramaya
Masallardan aşırıp girişi
Az gitti,
Uz gitti.
Yollarda rastladığı çocuklara sordu
“Işık nerede?”
Elleriyle gösterdi çocuklar.

Ejderhalarla kırk gün kavga etti,
Ormanların derinliklerinde.
Prometheus oturup kırk gün seyretti kavgayı,
Elleri bağlı.

Tanrılar taht teklif etti,
Tanrı kumaşından,
Tanrı sertliğinde.
Çocukların umutla parıldayan yüzü
Gelmese gözlerinin önüne
Satacaktı
Ruhunu tanrılara.
Çıkıp tanrı dağının tepesine,
Oturacaktı tahtına.
Olamadı tanrı gibi zalim,
Gerilirken insan çarmıha.

Karanlık çağlar aştı yürek,
Aramak için ışığı
çöllerden geçti.
İçinde ‘Kerbela’ yangını
Kurumuş derelerin
Olmayan sularından içti
Az gitti,
Uz gitti.
Işık henüz yoktu.


Adaletsizlik çoğaltıyor karanlığı
Doğuruyor her şey kendi karşıtını