"Gözümde gözünü görmek istiyorum...."


Yokluğun

Sevdiğim türküler

Kararken gecenin siyah , yutan yüzüne seni

Kimi Aşık Veysel,kimi Pir Sultan Abdal tadına

Kır kokusu doluyor geçmişten güne



Dolaşıyor sonsuz kere şiirden dize

Tam yüreğinde inkarın

Hüzün ne de çok sahte



Rahimsiz bir kadın huzursuzluğunda

Öylesine baştan çıkartıcı ve aslında üretken

Acı çoğaltıyor gövdem serçelerle

Şairin dediği gibi;nefesim nefesinde

Çiçekli pazen eteğin kıyısına gizledim yüreğimi

Yarınların darağacında sallanyordu oysa ümidim



Ne çok öldü bebekler

O kirli ,o masum sevda varoşlarında

İmdatlar kimsesiz

Ve susmayı öğrenmişlerdi

Ta en geçmişten



Yıldızdan göğünde şimdinin annemin sesi

Umudun gözleri böyle mavi

neden

Sunulduk kırılgan ellerin mahreminde

Uzak ülkelerin prenslerine

Gömüldü toprağın özüne körpelik

Ten

Yangın

Terin buğusuna sayıklandı soluğumuz

Güneş kimi bekliyor çocuk diye sordu o yaşlı bulut

Sustuk



Gözlerimin ezberi gülümse hadi

Sıradanlaştırma yüzümü

Daha fazlasıydım

Denize kıyı saklayan yüreğimin ayrıtlarında tanımsız

Ve vurma gülüşümü gidişlerine



Hüzün ne çok yakışır yağmurun öyküsüne

Bilirim

Solgunluğunda hep sen doğuruyor gece

Sevdiğim türkülerle

Saçımın telinden ,ayak parmağıma bedenim titrer

Ama

Ne olur dokunma çıplaklığımın çocukluğuna..

Üşüyor

Üşüyor dizelerim...



SaadetYıldırım