Coback’ı silen kadın Ruhnevaz’ı yazdı
Adını milim milim kalbime kazıdı
Söyle senin gibi günahım varken nasıl geçerim sıratı
Ayyaş etti içmekten beni aşkın şarabı

Hayatından kimler geldi kimler geçti
Yada kaç ten değdi ? Kaç tene değdin
Kiminin aşkıydın kiminin sevgilisiydin.
Ama artık hepsi birer birer maziydi

Sönen aşkın külleri tutuşur sevgiden
Oturup bir kaç şiir yazmaktan başka ne gelir elden
Dilimi sustursam anlatmak istediklerim akar kalemden
Dön gel bir dakika daha eksildi şimdi saatten

Sanki güneş hiç batmayacak saçlarında
Gözlerinin denizi kurumayacak asla
Gönlüm az daha izin verir kalmanada
Söz geçmez akıp giden zamana

Önce Allah’a sonra sanadır secdem
Çıkmaz oldum günlerdir fil dişinden kulemden
Koymam hiç ardıma geleni elimden
Şimdide koymam ardıma geleni kalemden

Çekme cehalet örtüsünü gözüne
İnmesin gözüne bir anda siyah perde
Yoksa vurulur zincirler ellerine
Yanarsın sonsuzluğa sıratın eşiğinde

beni sevmiyorsun diyorsun
hiç açıp baktınmı kalbine
sen herkese aşıksın diyorsun
ne zamandır inanır oldun herkese benzediğine

yeniden ve son kez gir kalbime
geçmişini topla ve git sessizce
çünkü ben sana inandım geçmişimde
inançsız yaşam olmaz,yaşamaz inanmadığım şeyde

Ruhnevaz