Anladık;
Aldatıldın,kandırıldın,
Karanlığı araladın,
Farkları yoktu aslında...
Olmadı bir değişiklik de.
Kırdılar, ezdiler, üzdüler seni de,
İnananlar- inanmayanlar diye böldüler ikiye.
Anlamak mümkün değil,
Hala karanlığa bu destek niye?..

Senin olanı alıyorsun geriye;
Hem de, minnet, lütuf ve rüşvet ile
’Nokta kadar çıkar için, virgül gibi eğilme’
Bu halinle benziyorsun, yavrularını yiyen kediye..

Mazoşizmden hoşlanıyor sanırım, bu muazzam kitle.
Ne değişti ki, dünden bugüne?..
Celladına aşık oluyorsun,kutsal narkotik etkiyle.

Unutma!
Düzen değişmez, sen değişmedikçe;
Kurtuluş için silkinip uyanmalısın,
Biat etme, diz çökme karanlığın efendilerine.
Biliyorsun;
Yılmadı,direndi ve umudunu da korudu,
Çırpındı,tereyağı oluşunca da kurtuldu,
Sosyolojik öyküdeki,süte düşen fare.
Elindeki malzeme sensin,olur senin izninle.

İstersen ’acıyı bal eylersin’yürekten,
içtenlikle..

Şiirime ses olan, yürek katan yoldaşım, dostum Hasan KARAŞAHİN’e, en kalbi duygularımla teşekkür ederim. Yüreğine sağlık.


Ömer Kıyak
26.05.2013