Ansızın ansızın bir sızı düştü yüreğime.
Ürperdim birden korkuyorum belkide.
Anlamını bilemediğim garip bir duygu kapladı bedenimi.
Elinden oyuncağı alınmış bir çocuk gibi.
Hıçkırıklara boğuldum.
Biliyormusun biliyormusun.
Yalnızlık hiç bu kadar acı vermemişti .
Hiç üşümemiştim karlar üzerinde.
Ya şimdi delicesine koşan sevdalar üşüyor.
Bu can üşüyor.
Acılar kirpik uçlarında buğulanıyor.
Aldığım her nefes acı ve bıkkınlık veriyor.
Belkide belkide yaşamak istemiyorum o anı.
Çırıl çıplak yalnızlığımla.
Ama adım yalnızlık,soyadım hüzün belkide ondan.
Sen farklıydın idin benim için.
Sıcak bir dokunuş.
Bir özlem.
Bir umuttun.
Sım sıcak bir gelecek kokuyordun.
Yalnızlığı mesken etmişken.
Hiç ölümü özlememiştim,biliyormusun hemde hiç.
Hiç kirpik uçlarında buğulanan sevdalarım olmamıştı.
Gelecek korkusu yaşamamıştım hiç.
Şu taş duvarlar dile gelsede konuşsa bir konuşsa.
Anlatsa çektiklerimi anlatsa gecelerden karanlık.
Geceler yaşadığımı bir anlatsa.
Çok sevmek meğerse acı veriyormuş insana.
Diş ağrısı gibi bağladı bedenimi.
Rakı koysam geçmez.
Küstüm artık küstüm her şeye bıktım bittim.
Galiba galiba ben fazlayım bu dünyaya.
Leyla ile mecnun,ferhat ile şirin,aslı ile kerem.
Hangisi kavuştuki sevdiğine.
Ben kavuşayım.
Boş ver boş ver artık boş ver gitsin.
Film bitti sahnede kapanıyor zaten...

Şiir: Emel Bayrak

Tarih:27 eylül 2012 perşembe

saat:18 /36