kulağımda hüzünlü şarkılar gelip geçerken,
gözlerimde yaşlar büyütüyorum yine
yüreğimde deli bir kasırga esip duruyor
yaprak misali sağa sola savrulup duruyorum
bu kaçıncı tufan vuran beni ömrüm içinde bilinmez
öyle bir an geliyor ki uçurumların başındayım
düştüm düşeceğim tutan yok ellerimden…

hani benim dünkü sevinçlerim
hani mutluluktan kelebekler gibi uçarken
yüzümden dökülen gül yüzlü tebessümlerim
bu kadar basitmiş her şey
vardın, yok oldun misali koskocaman bir boşluktayım
alıştıra alıştıra bir gidişi anlatan duruşun esareti serde
alış alışabilirsen, çek çekebilirsen, öl ölebilirsen…

kim ne bilir yüreğinde duyduğun bitimsiz acıyı
her nefeste içinde büyüyen derin yaraları
ölümü dileyen dualara sarıldım yine
öyle ki nefesim duracak sanki içim daralıyor
içinden çıkılmaz bir olmazın içine gömülmüşüm
ne kötü bir şeymiş vefasız bir gidişte çaresiz kalmak
ateş düştüğü yeri yakarmış kim ne bilir yananları
neler yaşarsın nelerle savaşırsın nelere ağlarsın
herkesin yükü kendine ağır gelirmiş
yaşadıkça görüp anlıyor insan…

her şey koskocaman bir yalanmış
tükenmez bir yalnızlığın içinde tükeniyor bedenim
sahipsizliğim, kimsesizliğim sızlıyor ta yüreğimin içimde
hayat işte konuşturuyor yine acı edebiyatını
alış alışabilirsen çek çekebilirsen öl ölebilirsen
elinden ne gelir tek kişilik bir davada, tek taraflı yapayalnızsan
varlığına mevsimlerin eğildiği, bir baharım yok ki
kimler anlar, kimler sever tohumun toprağın sevdiği gibi
bu yüzden ağlamakta benim, kederde benim
her vefasızlığı gönüllü sineye çeker çeke gideririm,
giderim kendimden giderim bütün sevgilerimden
giderimde gün olur buralardan yiterim
o zaman hiç kimse can diye aramasın beni
aramasın beni, aramasın beni, aramasın beni
EMINE USTA
13.05.2013
(ŞİİRİME SES OLAN DEGERLI HEYKEL TIRAŞ EROL GÜRGEN BEY’E SONSUZ TESEKKURLERIME )