bazen;
gördüğüm en derin yalnızlık bile
bir beden küçük geliyor üstüme..
boğazımda iki düğme izi bırakıyor
senin koynunda beslediğin hüzünler..

biz...
aşkı gecelerden çalmıştık
duymamıştı ay..

senin sığındığın yalanlar
benim yasaklarıma tekabül ediyor
çarpım tablolarında
denklemlerin çok tarafı kayıp kalıyor bu yüzden
ve bu yüzden
ikimizi bölüyor zaman..


biz..
senden doğmuştuk ama
beni kürtaja meyletti gözlerin..

derin geçmişin soluklandığı istasyonların
nereye gideceğini bilmeyen iki yolcusu gibi
izimizi kaybettik özümüzde
sözümüzün değeri düştü sonra
düşümüde düşürdüğün yürek çukurlarına..


biz..
hangi tarihin tekerrürüydük sevdiğim
nerde infilak etmişti hikayemiz..


ne zaman gözlerinde doğsam tekrar
ardından acılı ölümlere merhaba diyordu hayat..
kimin kimden daha çok alacağıydı sevda
ve hangimize daha çok küstü AŞK..

biz..
ölmeyide beceremedik senle..
ölümsüzlük oldu beceriksizliğimizin adı...

derken...
diyecekte birşey kalmadı geri..