şemsiye açtı
yağmur tıpırtılarına ağaç
rüzgârda garip mahcubiyet
yaprak döküyordu serçeler
benzi ağaran toprağa


bulanık havada garip bir sır saklıydı
Tanrı sanki boşvermişti dünyayı
umursamıyordu güneş sararmış başakları
tozlu yalnızlık sarmıştı
içe kapanan binaları


kimse gülmüyordu
ağlamıyordu da



hisleri kararmış günlerin içinden
düşe kalka geçiyordu insanlar
denizlerde bir durgunluk bir durgunluk
kılı kıpırdamıyor dalgaların
vurgun yemiş beyaz martılar
yüzü çizilmiyordu kayaların


çocukların canı vanilyalı dondurma
çilekli şeker bile çekmiyor
okul yolları ıssızlığı kedilerle paylaşıyor
sevişmiyordu kırlangıçlar çam koynunda



pencere önünde siyahlı bir kadın
usunun depremlerinde ki artçı sarsıntıları
kağıda kaleme kaydediyor
gözyaşlarını saksıda kuruyan fesleğene boşaltıyor
her hücresinde kan sıçraması
içten içe ölüyordu


isyanı tutan perdeler sustukça
kadın sarsılıyor, sarsıldıkça duvarlar çatlıyor
oda buram buram hasret kokuyor


kimse gülmüyordu
ağlamıyordu da…








ayşe uçar
19-02-2013