İçim sıkılır olmuş
Kulaklarım dymaz gözyaşlarım içine akar olmuş
Bedenim galesiz
Dudaklarım mutlu görünür olmuş
Kalbim içine atar olmuş
Ben sus pus olmuşum bana ne olmuş

Neyin stresi içimdeki
Nasıl bir sinir böyle benden uzak
Nasıl bir tempo düşünmeye fırsa bırakmayan
Ne oluyo dünyada bu kadar beynimi tırmalayan

Bir yanım robot
Diğer taraf çocuk
Robotlaşmak mutsuz etti belki de
Yarı robot yarı çocuk devam edicem
Düzensiz dünyanın düzeni böyle

Biraz daha susucam
Biraz daha robotlaşıcam
Biraz daha strese giricem belki
Belki biraz daha mutsuz olucam

Bu stres bittiğği gün
Eskisinden de iyi en iyi ben olucam
Hissedeiyorum bu halim düzensiz dünyamız ve saçmalıklarımıza
Hissediyorum herşey güzel olacak
en güzeli ? benim olacak

Dikkatli olmalıyım bu yolda
Ellerinde dur levhaları
Yolumdan döndürmeye çalışanlar var
Gereksiz insanlar saçma düşünceler hatta düşünmeyen beyinler var

Beklemem lazım sabır lazım
Sözümü dinletebilmem pişman olmamam için yapmadıklarımdan
Bu düzene katlanmam kayıp insanlara da eyvallah demem lazım

Belki yine başaramam
Belki de hayatım boyunca hiç başaramam
Ama üzülmem de pişman olmam
Çünkü deneyipte kaybedersem
Ayaklarımın üstünde kaybederim
Dizlerimin üstünde değil
Ve ben ayaklarımın üstünde ölmeyi tercih ederim!