Önce 9 ay 10 gün sürer bekleyişi bir annenin,
sonra sancı dolu saatleri izler uykusuz geceler...
şaşkındır, telaşlıdır bir o kadar da heyecanlı...
alt üst olmuştur yaşamı...
kendine ayıracağı 5 dakikası bile yoktur artık
ama umursamaz... çünkü o annedir...

Sonra, emeklesin diye beklediği bebeği
yürüyüverir aniden...
ürkek adımlarına cesaret verir anne
tutar elinden, destek olur gönülden..
bütün kötülüklerden sakınıp,
siper eder göğsünü... çünkü o annedir...

Dilinden dökülen hecelerin içinde
anne sözünü duymayı beklerken
konuşuverir çocuğu...
öyle hızlıdır ki her şey
göz açıp kapanası zamanlar geçip gider...

ve okul zamanı gelip siyah önlüğüyle...
Hayata atacağı ilk adımında,
her zaman olduğu gibi yanındadır anne
belli etmez ama, heyecanı çocuğundan fazladır...
Dersler, yarı yıl, ikinci dönem derken
okul tatil olmuştur.
karne heyecanları birbirini kovalar...

Liseye başlayacak koca bir genç durur karşısında
en büyük sanatına hayranlıkla bakar,
adım adım izler yaşamını,
emeğine emek katar...
ilk aşkları, ilk ızdıraplarında hep onunladır...
destek olur, ne yaparsa yapsın hep sever,
daima sever... çünkü o annedir...

Üniversiteyi kazanır çocuğu,
yuvadan ilk çıkışı, ilk ayrı kalışlarıdır,
çok zor olur bu anne için,
ama katlanır..
en güzelini ister evladı için her zaman,
ve bir gün okulunu bitirip,
kepi ve diplomasıyla döneceği günü sabırla bekler...
hep sabreder...çünkü o annedir...

oysa başka planları vardır gencin,
okulunu bitirip İstanbul’da kalacaktır
geri dönmek için bir neden bulamaz
’’Buraya yerleşiyorum, bu kente alıştım,
Beşiktaş’ın havası ve sevdiğim olmadan yaşayamam.
Ne olur beni anla...’’ diye biten mektubunu alınca
özlemle yol gözleyen anne yıkılır...
gecesini gündüzüne kattığı,
uğruna hayatını adadığı biricik evladı,
seçim yapma gereği bile duymamıştır...
yine de kızamaz,
mutlu olsun der yeter bana
bir gün.. bir gün gelir belki diye beklemeye devam eder
ve hep bekler... çünkü o annedir...


ELİF EYLEM

11.05.2007