bir hastane odasındayım şimdi
etrafımda doktorlar hemşireler
anne ben ölüyormuyum
anne ne olur bırakma ellerimi
çocukken hani ben korkunca tutardın ya ellerimi sımsıkı
hadi tut bırakma anne çok korkuyorum
her yanımda kablolar var anne üşüyorum
ben üşüyünce alırdın ya beni koynuna anne
bırakma beni bu ölüm soğuğunda
hadi al koynuna üşüyorum anne
bak anne odamın her yanı ışıkla doldu
biri lambaları kapatsın anne
anne,görmüyormusun ışığı gözünü almıyormu
anne neden ağlıyorsun ?
hadi ağlama anne bak ben burdayım
sil o göz yaşlarını
anne ..
beni çağırdığını duyuyorum sen neden beni duymuyorsun anne?
anne tut ellerimden hadi
beni götürüyorlar
anne bırakma ellerimi üşüyorum
burası çok soğuk
anne ışıklar neden kapandı
neden karardı ortalık
anne nereye gittin
korkuyorum anne benı bırakma
anne gel sende benimle bırakma beni yanlız
bak anne babamda burada bizi bekliyormuş
hani babam ölmüştü
bak oda burada anne
hadi anne sende gel
anne nerdesin?
kim bu beyazlar içindeki kişi anne ?
neden herkez ben buradayım dıye aglıyor anne
üşümüyorum artık anne
sanki üzerime sıcak bir yorgan örtüldü anne
anne ben öldümmü?
çok korkuyorum anne
bırakma beni

hiç mi h’içtendik (bülent bilgin)