Hayat bir sahne bizler figüranız
Üzerimize biçilen esvaplar
Elimize tutuşturulan senaryo
Her geçen gün kendimizi kaybederek
Oyunumuzu sergiliyoruz

Sağanak yağışlardayken gözlerimiz
Gün doğumunda asılı gülüşlerimiz
Sahtelikler sarıp sarmalamış ruhumuzu
Tatlı tebessümde çatallı diller
Karanlık ormanlarda gizlenmiş gerçekler

Kalmamış bebeğin saflığı
Ananın merhameti
Babanın gücü tükenmiş
Bir girdap olmuş sahtelikler
Çekmiş içine bizi yavaş yavaş

Cehennemin makyözü iş başına
Riyakarlara çiziyor sevda maskesini
Hüzünlerde giydiriyor sahte mutluluğu
Gözlerden damlayan pişmanlığı
Ustalıkla kamufle ediyor

Her sahne mutluluğu anlatıyor
Oysa çoktan unutulmuş
Seyirciler hatırlamaya çalışırken
Anılar cenderede anımsayamıyorlar
Ekilen tüm umutlar donmuş
İhtiras fırtınalarında

Her oyunun sonunda yorgun beden
İhanetin küfüyle süslenmiş odada
Yabancı tenlerin kirlettiği yatak da
Zebanilere sattıkları uykuyu bekliyor
Belki de gelir rüyalarda sarar umutlar diyerek
Azrail’in kollarında kapanıyor son perde ….