Öncelikle resim: Kişi aynada kendisine bakıyor gibi; ancak, karşısında, sevgili... Öyle değil midir ya, sevdiğimiz kendimizdir çoğu zaman; ve aslında her zaman, kendimizi tanırız sevgilide, ayna görevi görür...


_____

Şiire bakıyoruz, biraz daha kısa olsa, okumadan önce daha az korku verir. Çünkü, insanoğluna okumak denen şey, biraz zor gelir her daim. Biraz daha kısa, sanki...

____

Fon müziğine güzel bir başlangıç, biraz ani bir geçiş ve şiire giriş...

____

Şiirin seslendirmesi, anlamı çok ciddi etkiliyor. Şiirlerin seslendirmesinde duygu vurgusu fazla ön planda kalınca, kelimelerin anlamı ikinci plana itilebiliyor. Sitem duyuluyor hecelerde. Kelimeler, vurgunun arkasına saklanmak durumunda kalıyor, korkuyorlar zira...

____


yağmur yağar gözlerime
vardır bir bildiği
hem
gün doğumu ne süprizler saklar
bu gece de uyumam

(gözyaşlarıyla, pencere kenarında, sabahı bekleyen bir kişi... gün doğumunun gizinde saklı sürpriz, bir umut, bir ihtimal, bir ışık hüzmesi... Çare olur diye, içindeki kasvete-karanlığa bir nebze...)


masallar kül tabloma doldu
alev alev
yanıp tutuşuyor
hiç bir anını kaçırmam
bu gece de uyumam
(sigarada buldu ilacı, sahte ilacı, kendine bağımlı yaparak, başka bir derde salan ilacı... Oysa sadece masallardı o ilaç süsü verilmiş zehrin anlattığı. Yavaşça yandı, duman oldu, duman karıştı geceye, daha da grileşsin diye kasvet. Sigara kül tablasında yandı, içimdeki derdim beni yaktı... bu manzara, tıpkı, çaresiz bir tablo gibiydi. Külden bir tablo, sisli, isteksiz, pasif...)



güneş
aynı yerden mi doğar bu sabah
beklemeliyim
yanlış yapmasın bana
en büyük hayallerim
hep batıdan doğar
(Sabahı bekledi, umudu bekledi, ihtimal... Öldürmez de süründürür ya... Ancak, hayatın silleleri, beklenmedik anlardan gelir ya hep, işini garantiye aldı ve bekledi bu yüzden, çok çalım yemişti çünkü, beklentilerini, güvenip arkasını döndükleri vakit çalmışlardı her zaman.)


--- En büyük hayallerin batıdan doğması, bence bu şiirin en etkili ifadesi olmuş. Zira, hayallerin batıdan doğmasını beklemek, hayalin ne kadar imkansıza yakın olduğunu gösteriyor bizlere. Ancak, hayali bekleyen kişinin de, bir çocuk kadar saf olduğunu, tertemiz bir kalbi olduğunu... Bir dupduru gönül düşünün ki, umutlarını bağladığı güneş, arkasını dönmüş ve terk etmiş. Kendisini bekleyeni karanlıklar içinde bırakarak. Karanlıklar içinde kalan gariban, tabi yine güneşin battığı yerden geri dönüp gelmesini bekliyor, safi bir gönülle. Bir çocuk kalbiyle...Güneş, battıktan sonra vazgeçip, gerisin geri dönüp gelecek diye...

Ama, yağmasın yağmur gözlerine, hayallerin hiç beklenmedik bir yerden çıkacak karşına; hiç ummadığın bir anda. Ve aydınlığa en yakın andır aslında, en karanlık vakitler...



Emek verilen bir çalışma okumak, edebiyattan haz almak... Bunları sağladınız, Şirin Kelebek, kaleminiz durmasın,
Edebiyatla kalın...