Kadın, yüzümde bir şey arıyormuş gibi baktıktan sonra şöyle dedi:
“Çok merak ediyorum, gerçekten bu mutsuzluğunun sebebi ne?”

“Lorca” dedim, “Kurşuna dizildi.”

“Ne? Lorca da kim?”

“Boşver.”

“Bence uzun süre yalnız kalmışsın.” Dedi.

“Hayır, aksine çok kalabalıktım.
Biliyor musun, peygamberler akıllı adamlardı.Toplumdan soyutlanmak için bir mağara buldular kendilerine. Şimdi boş bir mağara bile yok. Nerde yalnız kalabilir insan? Doğadaki tüm seslerden uzak kalabilmek mümkün mü?
İşte gerçek yalnızlık budur…”

“Of bence aklını kaçırmışsın… Bir psikoloğa gitmelisin.”

“Psikoloğa gitmek istemediğim için barlara gidiyorum.”

“Herşeye cevabın var.”

“Buraya gel…” dedim ve üzgün ağzını öptüm.

“Bir deliyle yatıyorum.” Dedi.

“Delilik bulaşıcı değil, korkma. Hadi tekrar yapalım.”

Gülümsedi:

“Tamam, ama bu kez kamışına tuz dökme. Canımı yakıyor...”