Penceremden
Dışarıya bakıyorum
Puslu bir hava
Hafifçe soğuk var
Dağlar tepesinden
İnmiş kara bulutlar

Dışarıda dağlardan
Esintiler geliyor
Kar soğuğu
İliklerimde hissettim
Dışarıya çıkmadan
Kapattım gözlerimi
Dışarıdaki yaşamı düşledim
Bütün duygularımla
Bütün düşüncelerimle

Yollarda insanlar vardı
İşlerine giden
İşlerinden gelen
Kenarda bir çocuk
Pencereden dışarıya bakıyordu

Biraz ilerledim
Zaman içinde yollarda
Bir kulübe gördüm
Penceresi yok
İçinde biri var
Öksürüklü sesinden
Rahatsızdım
Yaklaştım ona
Baktım, baktım gözlerine
Duygularım, düşüncelerim alabora
Bir göz, bir çift göz takıldı gözlerime
Sen hainsin dedi
Şaşırdım, şaşırdım, şaşırdım

Beni yazarsın şiirlerinde
Sözlerinde, şarkılarında, romanlarında
Benim yaşamımdan sana ne?
Sen mi aç kaldın?
Sen mi dondun?
Sen mi ürperdin?
Sen mi hastalıklarda acılar çektin?

Dondum, dondum kaldım
Hiçbir şey söyleyemedim
Hiçbir şey…

Haklısın, haklısın,
Haklısın dedim
Ama sesim çıkmadı
Sesim duyulmadı
Kendimle yüzleştim

Ben hainim,
Ben hainim,
Ben hainim,

Gerçekleri dillendiriyorum
Gerçek yaşamın içindenmiş gibi
Ama yaşamadım
Ama yaşamadım
Yaşayan işte karşımda

Şiir yazmıyor,
Roman yazmıyor
Hikâye yazmıyor
Yaşıyor sadece
Ben sadece yazıyorum

Baktı bana
Bütün kalbimi yakıp geçti
Bütün hayatımı yakıp geçti
Yıkıldım, mahvoldum
Kendime gelemedim

Açtım gözlerimi
Sonuna kadar baktım
Hayatımın içinden

Yoruldum,
Döndüm kendime
Ne kadar haklı
Ben hainim