bu kaçıncı dökülen kan
bu kaçıncı şehidimiz
her gecen gün biraz daha yanıyor ciğerlerimiz
bu nasıl bir davadır ki can veriyor koç yiğitlerimiz
Yüreklerimiz sökülüyor sanki yerinden
savaş desen savaş değil barış desen barış değil
analarımızın sinesi döndü yangın yerine
közlendikçe közlenir bitmez bir sızıda dağlanır durur...

bu vatanın evlatları düşman bellemiş yurdunu
ekmeğini yediği suyunu içtiği ülkesine ihanet ediyor
birde utanmadan şerefsizce toprak istiyor
gaflet içinde hurafe bir masalın düşmüş peşine
kurşun sıkıyor kendi kardeşlerine
bir gün vatana ihanetin bedeli ağır olacak kendine...

kör olmuş gözleri görmüyor oynanan oyunu
tarihteki Türk düşmanlığının ezeli devamıdır bu
bizi bize düşürmenin gayretinde bütün düşmanlar
destekçileri nden belli anlatıyor asıl gayeyi
düşman edip, vurduruyor kardeşine kardeşini…

oysa biz değil miydik kurtuluş savasında
aynı cephede kardeşlik içinde düşmana karşı çarpışan
biz değil miyiz kapı kapıya komşuluklar yapan
yeri geldiğinde aynı sofrada lokmamızı paylaşan
biz değil miyiz işte ticarette bir birbirimize muhtaç olan
yeri geldiğinde birbirimize imdada koşan
neden şimdi bu dava bu isyan
neden olmuyoruz onuz omuza tek vücut vatan
beraberce el ele düşman çatlatan...

ey Kürt kardeşim unutma
Kürt Türk diye ayrı bir kavram yoktur bilesin
Kürt’te biziz Çerkez de Alevi de biziz Sünni de
Aç gözünü dön de bir bak gerçek tarihe
biz asılar öncesizden özbeöz karesiz seninle
yok ki ayrımız gayrımız sen ne dersen de
bunca öfke bunca kin bunda kan dökmek ne diye
gün beraberlik günüdür bu cennet ülkemizde
son bulsun bu dökülen kanlar
kardeşçe yaşayalım artık ağlamasın analar babalar…

EMINE USTA