Gülnur Ateşoğlu


İzbe evin
Alacaklı edasıyla çalarken rüzgar kapısını
Perdeleri uçuşur,uçuşur durur
İsli duvarların kiri bulaşır.
Bir çocuk topunu kaçırır
Diğeri topacını, kırık camdan içeri.
Keyfi kaçar
Koltuğa gömülü hatıraların.
Eli kesilir canı yanar
Öpsen geçmez.
Kanı donar şömine başlarında.
Tozlu raflardan atarlar kendini
Kırış kırış sayfaların sahibi, kitaplar.
Hatırlanmamanın ağırlığıdır intihara sebeb
Zamana yenilişi
Son baskının
Son popüleritesi.
İzbe evin
Alacaklı edasıyla rüzgar çalarken kapısını,
Bacasından birkaç insan tüter
Kül rengi saçları.
Silüetleri akmış,
Kapı önlerine
Kamelyada otururken
Yarım kalmış çaylar da,küflenmiş bardak diplerinde
Yudumlarken, sırf meraktan
Tok evin aç kedisi
Zehirlenmiş
Törensiz gömülüvermiş alacele
Masa diplerine
Yumağı tek geride kalan
Kırmızı rengi
İzbe bir evin
Alacaklı edasıyla çalarken rüzgar kapısını
Bahçe kapısında takılı kalmış
Anahtarsız kilidi
izbe evin