Madem ki karar verdin hayatımdan çıkmaya
En azından son gece gözlerinde yatayım
Madem ki karar verdin bu sabah bırakmaya
Bu gece güneş gibi sende doğup batayım

... Madem ki yarınlarda mevsimi değişecek
Ruhuma hiç bitmeyen karakışlar düşecek
Madem ki uykuma hep kâbuslar üşüşecek
O zaman son rüyama bırak seni katayım

Amma üzülme sakın hiç düşünme mahşeri
Ben alırım üstüme bu aşkta ki her şerri
Lakin bana çok görme son anı son zaferi
Bu gece izin ver de yüreğinde atayım

Olsan da ölümüme hasreti kuşananım
Kimselere söylemem bilinmez yaşananım
Ardından tek şey derim “o benim aşk-ı şanım”
Son defa olsa bile ellerinden tutayım

Eğer dersen “ağlama inanmam gözyaşına
İsmini çoktan yazdım bir mezarın taşına”
Zehir bırak o zaman yastığımın başına
Sabahı beklemeden hemen şimdi yutayım

Bazen "Dur" demek yetmez gidenin arkasından..Giden mecbursa gitmeye, ve sen mecbursan kalmaya, hiçbir söz yetmez onu durdurmaya...Gitmesini istemeden gönderdiklerin, ve "GEL" desen de getiremediklerinle, mecbur kalırsın yaşamaya...Belki de Hayatın temel kuralı budur.. Ama, herşeye rağmen "SEVEN" bırakmayandır