Öyle hatalar yaptım ki şu gencecik yaşımda,
Anlatsam bir türlü, saklasam bir türlü.
Tüm geçmişi yaktım, bir anlık bir hışımda.
Söndürsem bir türlü, dursam bir türlü.

Bilirim, seven sevdiğinden bu kadar kolay yılmaz.
Ama mâzi karanlık, âtî parlak sayılmaz.
Bir yol var ki önümde, yolcuları hep aymaz.
Gitsem bir türlü, kalsam bir türlü.

Yaptığım tüm doğruları aldı götürdü bir yanlış.
Bir ben kaldım ortada, bir de boş bir yalvarış.
“Sus” diyor bencilliğim, parmağı dudağını kapamış.
Konuşsam bir türlü, sussam bir türlü.

Ben yine de sussam hep, onlar çok konuşsalar.
Sustukça içimde büyür onca dertler tasalar.
Günden güne artıyor “keşke”ler, “yapmasa”lar.
Sövsem bir türlü, saysam bir türlü.

Yaksam artık bir kıvılcımla umudun sönük çerağını,
Çözsem gamsızlıkla aramdaki bu gam bağını,
Pişmanlıkla yükselen önümdeki dert dağını
Aşsam bir türlü, caysam bir türlü.

Elem yazılmayı bekler kalemimin ucunda.
Mutluluk desen, zaten canı burnunda.
Yazacağım çok şey var da ah u zar bağlamında;
Silsem bir türlü, yazsam bir türlü.

Tahsin Bağcıvan
26.05.12 | 02.33