Sen derdin hep bir gün gidersem, beni anlayacaksın diye,
Derdin ki bu dünyada hiçbir şey yok sevginin üzerine,
Kırma insanları, üzme hiç boş yere,
Üzülme yaşamak sana bir hediye.

Hoyrat zamanlarımdı onlar,
Anlamazdım, anlamlandıramazdım demek istediklerini,
Hayat benim için bir oyuncaktı sanki,
Bilirdim kırılsa da, bozulsa da beraber tamir edeceğimizi.

Biliyormusun, ben senin beni terketme ihtimalini hiç düşünmemiştim,
Bir öğleden sonra aldım haberini,
Saatler durdu, etraf dondu sanki,
Her şey yitirdi gözümdeki değerini.

Hayatın gerçeğiyle ansızın karşılaştım,
Oysa, daha söylenecek ne çok şey vardı,
İşte tam o zaman anladım,
Hayatın bir oyuncak olmadığını.

Çok uğraştım tamir etmek için, kırılan oyuncağımı,
Günler, geceler, aylar, yıllar...
Tek başıma, sensiz, yapayalnız geçti,
Uğraştım, didindim ama olmadı,
Elimde kalan sadece kırılmış oyuncak parçalarıydı...

En değerli kırılmış oyuncak parçalarım...
Senden bana kalmış,
Benden torunlarıma miras kalacak, o izler...





Canım Babannem, nur içinde yat...Seni çok özledim!