hayrettin taylan




sürükleyiş duruşunda yarıldı ömrüm
bir yanım sen
bir yanım senden kalan ben
nefesim son hevesine y’el olup kaldı
mutlak ile muğlak arasında kaldım öylece
bir nevi yeni ölüm çeşidi



anlamsız yazıldığım kaderin sayfasından çıkamadım
zamansız yaşadığım zaaflar seyrinde bıkamadım
peşinatı ödünmüş acıların biter sandım
kendime oynadım kumarın kum ve m’arıyla
bir bir kaybettim kum ve ardan
gözlerime doldu bakışın
özlerime sızdı yakışın
çözümlerime yazıldı tutuluşun
ölümlerime dirildi sevilişin

gidemedim sende be kadın!
Gidemedim!

ve
biter sandım umarsızlık sızılarım
susar sandım içimdeki yabancı suziler
gelişinin uykusuna uzar sandım son gecen biterken
şimdi aysız, Ay ve şemsiz hecelerin dibindeyim
harf eziyorum yüreğin mors alfebesinde
tutunurum yazılmamış dönüşlerin kitabesinde
kırılır dizeler, ağlaşır imgeler
hükümsüz kalır bağrımdan t’aşanlar
sensiz kalır ç’ağrından yaşananlar
kefensiz kalır kabrinden aşka kalanlar
yazısız kalır, yazgından aşka yazılanlar
bensiz kalır, aşktan aşka koşanlar
bensiz kalır aşk
sensiz kalır ben