Her şeyi eline yüzüne bulaştıryordu,
İki ayağı bir papucun içindeydi,
Yapmaya uğraşırken, sürekli yıkan oluyordu.
Yürüdüğü yolları döküp kırıyordu,
Sakarlığı bir ayrı yakışıyordu.
Elinden geleni ardına alır,
Dilinin söylemediğini saza vururdu,
İşine geldiğinde, kör ve sağır olurdu,
Birazda kekemeydi, etrafında dolanmadan
Buz üstünde kayıyordu.
Ustasıydı, dil canbazıydı
Biraz da çakırkeyfti,
’’ Helal olsun ’’ dedirtendi.
Neyse ki elinden gelmiyordu,
Roma ya gücü yetmezdi de,
Pazar ertesini kesin yakardı.
Hani o sendromu bol olan günleri
Bir başına,
Durgun sular içinde çitilerdi.


Çalımından geçilmezdi, birazda çapkındı,
Ne zaman alımlı bir söz işitse
Yalınayak, düşer peşinden giderdi.
Samanlığı seyran eyler, bülbüle hasret yaktırırdı.
İyidi, hoştu ama fiyakasından da geçilmiyordu,
Çevikti, anında lafları kıvırabilendi,
Yine de,
Sözünün ehliydi, gönül kelamıydı,
Bir çift beyaz güvercin kanadında
Dünyayı seyre dalardı.
Toz pembe rüyalarında seyyahıydı,
Hayat doluydu,
Yüreğinde fırtınalar kopardı,
Ama yüzü güleçti.
Sobelendiğini hiç görmedim,
Dağıttığı mavi boncuklardan, hiçbir vukuatı olmadı.
Rüzgarla yarışır, kör talihi ıskalardı.
Elinden gelmiyordu, yüreği herşeye kadirdi,
Ne zaman görsem,
’’ Helal olsun ’’ dedirtendi,
Tepeden tırnağa, yaşam iştahıyla doluydu..
DİCLE AYYILDIZ