İlkbaharda takıldı yüreğim yüreğine
Bir uçurtmanın ağaca takılışı gibi
Doğa ’Aşk’ diye haykırırken yine
Gözlerin öyle mazlum deydi gözlerime
Sevgi, anı, umut biriktirdim hep sana dair.

Ardından yaz geldi ilkbahara inat
Nedendir bilmem ama kuruttu sevda pınarlarımı
Yüreğimde sevgiye dair ne varsa yaktı yaraladı
Hissetmem! vur hançeri göğsüme kanat da kanat
Bırak bana sevdamı! acı çekeyim buysa maksat

Ne çare sonbahar da küs geldi bana
Bir ümit dedim bir ümit yaşarım yine sevdamı
Ahh.. binbir niyazla salıverdi yaprakarını anılarıma
Rüzgar tüm hoyratlığıyla benden yana olsa da
Dindirmiyordu sonbahar yaprak yağmurlarını.

Elimde bir umudum kaldı, önümde kış..
Ne kadar sarılsam da umutlarıma
Titretti kar her yağışında
Ve ay gölgesini uzattı uzun gecelerde
Umutlarım da karanlıkta kaldı, ben de..

Anladım; benim sevdam bir mevsimlikmiş
Ve ben.. kendime bile ait değilmişim.