ağır paranoyalar içerisindeyim
sanki tüm gözeneklerime batırıyorlar seni
bir bir kanımdan alıyorlar
biraz fevri hissediyorum kendimi
suskun ve yalnız
odanın her yanını notlarla kaplamışım
biraz daha ayrılık, biraz daha acı

cenin olsam kalsam,
ağlardın sen beni diye düşünüyorum
eli baltalı amcalarla anlaşma yaptığını
düşlerimden anlıyorum
biraz kırmızı biraz siyah...

başımı yasladığım yastıkta kan lekeleri
sanırım geceleri burnum kanıyor
farkında değilim

sanki beynimin içine bomba atıyorlar
öyle gürültülü ağrıyorum son günlerde
jilet yarası gibi keskin
terk edilen bir adam kadar yalnız
ağrıyorum ve farkındayım

ayağa kalkmak için değneklerim var
kumdan yapılma
tutunuyorum, kırılıyorlar ve
yeniden oluşuyorlar, bilinçsiz
düşleri arabanın altında kalmış
bir çocuğun ölüm haberini alıyorum
ayağa kalkıp bağırmak istiyorum!
ağzımın olmadığını fark ediyorum sonra
gülüp geçiyorum.

karesel bir gidişi temsil ediyor sokaklar
adım adım göçüyor umut buralardan

camı açık unutmuşum
üşütmüş gelecek diye yazdığım satırlar

beni özlediğini söylüyorsun
gözlerinin içinden duyuyorum
onlar anlamıyorlar..

Kerem Sümer.