sen: mutluluk;
bana siyah deryada süzülen ışıklı gemi kadar uzaksın.
paramın yettiği ama gözümün sana tok olduğusun.
neden mi?bir de soruyor musun?
yoksa görmüyor musun?
hayat aslında hep sahteliği işliyor.
yaşamak hiçliği simgeliyor.
ve yalnızlığın gözü benden başkasını görmüyor.
hal böyleyken seni nasıl sahteliğime katarım.
kimseyle paylaşamadığım yalnızlığıma nasıl seyirci ederim seni.
bana bak mutluluk başkalarına daha yararlı olmak istiyorsan bana dokunma.
sakın elini sürme yıllar öncegömdüğüm merhuma.
su bile verme fidanlarıma,
varlığına alışmasınlar sonra.
ayağını denk al mutluluk...
sakın polyanacılık oynatmaya kalkma,
kanamaya susamış yaramın kabuğunu açma,
mutsuzluk doğum lekem benim,HİİÇ bulaşma.
sen ait olduğun yere git, bekle orda beni..
orası öyle bir yerdir ki hep seninle yaşarız EBEDİ...

nurdan demirhan