Bütün Türk Milleti hep bir ağızdan,
Depremde yıkılan Van’a ağlıyor.
İmdat çığlıkları gelir enkazdan.
Sağ kalanlar, giden cana ağlıyor.

Yüzlerce insanı aldı zelzele
Aktı gözyaşları gitti selsele
Doğusu, batısı verdi el ele
Felaketle gelen sona ağlıyor

Geceler ışıksız, hava çok soğuk
Dışarı duyulmaz sesleri boğuk
Kimini saklamış küçük bir kavuk
Yavrusunu veren ana ağlıyor

Önüne durulmaz gelmiş ecelin
Kınası solmamış uzanan elin
Eşini yitirmiş taze bir gelin
Başucunda yana yana ağlıyor

Hangi yana baksam acı manzara
Feryat, figan eder Ercişli Zara
Küçük kardeşini koymuş mezara
Etrafında döne döne ağlıyor

Binası, ocağı harabe olmuş,
Elinde kasketi, gözleri dolmuş,
Ailesi enkaz altında ölmüş,
Yalnız kendi kalmış ona ağlıyor.

İflah olmaz, çürük temeli atan
Kızarmaz yüz, yeter artık be, utan
Büyük, küçük istisnasız tüm vatan,
Umut, Barış, Hasret, Suna ağlıyor

Kudretli Allah’ım bizlere acı
Amansız dertlerin sende ilacı
Her kulun lütfüne var ihtiyacı
Hak ismini ana ana ağlıyor.

Mehmet Postallı / 23.10.2011