Hayatımın her alanı tiyatrodur
Dizelerimdeki ben ve bana gizlenen
Küçük bir çocuğun senaryosudur

Çocuk ;
Şehrin o tozlu ışıklarında kaybolmuş
Bir yıldız kadar yalnız ve
Dişleri kırılmış bir köpek gibi
Boğulmuştu sessizliğe

Çocuk ;
Bileği burkuk bir öfke taşıyordu yüreğinde
O istememişti ki ona dayatılan bu hayatı
Geçmişi kadar yabancıydı öfkesi
Ve hayatı kadar fakirdi tadı.

Hayatımın her alanı tiyatrodur
Dizelerimdeki ben ve bana gizlenen
Küçük bir çocuğun senaryosudur

Ben dik dururum , ağlamam , haykırmam
Ne aşka nede şansa inanırım
Benim öfkem illegaldir
Kokteyl yapar kavgaya atılırım

Kendim gibi görünür
O çocuk gibi severim
Bundandır yüz çevirmeleri
Kargaların hırçınlığı da bundan

Hayatımın her alanı tiyatroydur
Şizofren duygularımın istilasında
Yazılıyor çiziliyor hiç sormadan
Göz yaşlarıyla noktalansa da ...

Saygılarımla Suat Alkan Yücel