Ağlıyordu kadın...
Aşk neşteri tarafından yaralanmıştı,yıldızların birbirine küstüğü bi günde..
Geçer sandı ama geçmezdi ki kararan bulutlar
Yağmur seliyle savrulurdu dört bir yana..
Parçalarını toplayanlar olmadı.
Çırpınışlarını duyanlar yardımına gelmedi..
O yalnızdı bilenler umursamadı.
İçindeki karlar buza dönüşürken o bekledi yine de.
Her zaman, kış mevsiminde güneşli güne hasret kaldı.
Günün en soluk rengiyle yaşadı bir süre..
Küçük bir umutun peşinde sürüklendiği zaman.
Aşkına şahit yapraklar bir bir sarardı içinde
Ah o sararan yapraklar,yeşile dönüşmezdi ki
Bittiğini kabullendiği sırada küçük bir ışık göründü arka pencereden
Kalbi aydınlandı karanlık denizin yakamozları gibi
Ama kısa sürdü karamsar kadının öyküsü
Suda yürümeyi seçmişti bir kere.
Ağlıyordu kadın..Ona gülmek değil ağlamak yakışıyordu sadece....H.ÖZER