Çıkmaz sokakların yolcusuyum ben, dolu dolu hüznümle geçiyorum sokaklardan.
Sokaklara yanlızlık taşıyan ayaklarım, çıkmaz sokaklara giriyor,
Kaybolan umutlarımın peşinde divane oluyorum.
Bir delinin kendini kaybetmişliği, hiç kalır kayboluşumda.

Ceplerimden dökülen acılar takılıyor peşime.
Kaçıyorum kendimden,herşeyden, gitmek gerekli ölüme
Bir itfayiye edasıyla gidiyorum bu şehirden,
Yüreğimdeki yangına koşan ayaklarım,
Daha ne kadar geç kalıcak içimdeki yangına bilemiyorum.

Sokaklardaki dilenciler takılıyor gözüme, yakama yapışıyorlar.
Beni bırakın diyorum, ben dilendiğim aşka acizim,
Benden alcaklarınız tatlı bir tebesüm olsada,
Canınızı yakacakdır elbet Kalbim, sadece uzak durun bana ...
Yaramdan dökülen k’anlarda boğulursunuz sonra..

Her geçtiğim sokakta, yanlız kalan umutlar var.
Ve her sokakta seni görüyorum,
Her sokakta çıkmazsan karşıma olmaz değilmi..
Sokaklara adını yazmasamda, acını yazıyorum inan

Çıkmaz sokaklarım var benim, adını aşk koyduğum..
Derin izlerim var benim her sokakta kaybolduğum..
Ölüme hasret cektirir bu sokaklar.!

Benim bütün sokaklarımın adı AŞK’tı işte,
Sokaklar bahaneydi içimdeki hüzüne,
Ben sadece gidiyorum, içimdeki ölüme,

Aşka
ayrılığa
acıya, selam ben gidiyorum içimdeki ölüme.!!

27.06.2011
Ahmet ÇALIK