Güzel çekiyorum sevdanı,
ne dudaklarımda hüzünlü bir ıslığım var,
ne de dar sokaklarımda yaralı bir yırtıcı gibi duvarlara saldırıyor naralarım.

Kendi sahilimde geziyorum elim elsiz.
Kendi dalgalarım yalıyor kıyılarımı.
Uzanıyorum kumsalıma çırılçıplak,
açıyorum kollarımı.
Kendim mıhlıyorum kendimi çarmıha.
Kanlı bir kılıç,
canlı bir taş oluyorum.
Susuyorum savaş meydanında yavaş yavaş ölen asker gibi.
Ağlayanlar kaçsın,
Korkutmuyor beni melankoli.

Yalnız geçiyorum uçurumlarımdan.
Gölgemden başka kimsem yok.
Aşka geldiğimde yanıyorum,
yakamozlanıyor bedenim.
İşte o zaman güzelleşiyor manzaram.

Güzel çekiyorum sevdanı.
Her gece nazik bir ateş böceği yakıyor sıgaramı.
Şarabımı ağzıyla getiriyor meyhane kuşu.
Başım döne döne,
gözlerimle tırmanıyorum yıldızlara giden yokuşu.
Dinle!
Boşuna seyretmiyorum gökyüzünün çillerini,
karanlığa saçılmış nar tanelerini boşuna toplamıyorum avuçlarımda.

Kerem haber salmış Aslı’ya.
Demiş ki,
benimle aynı anda bakarsan aynı yıldıza,
mutlaka buluşuruz orada. ,
-dememişse ayıp etmiş; deseydi... Ben mi öğretecektim ustalara ayrılığın çaresini-

Beklesin sevişmeler,
acelem yok,
ecelsizim sanki!

Güzel çekiyorum sevdanı.
Gönlümde hasret ağrıları başlarken,
efsunluyor beni rüzgar.
Kurşun döküyor kalbime gece bulutları.
Sihirleniyorum,
nazara gelmiyor sabrım.

Nereden bilsinler,
ben mavi gölde nilüferimi bekliyorum.
Aklımla oynamayayım diye,
oynaşıyor bedenimle daha dünkü lale.
Salınıyor karşımda ıtırçiçeği.
Rol gereği kıskanıyor begonya.
Kırıtırken kırıyor kendini ince belli menekşe.
Yüzümü okşuyor hanımeli.
Mavi bir öpücük geliyor mine çiçeğinden.
Yalancıktan yaprak döküyor mimoza.
Kıpkırmızı oluyor beyaz karanfil,
sarılınca sarmaşıklara.

Mim oyununa şaşırıyor sevginin simgesi,
eğiliyor önümde,
bitiyor bülbül efsanesi.

Anlıyorum.
Gülün şaşırması bahanedir.
Bütün çiçekler bilir ki,
sevilenler güzel ise,
sevenler şahanedir.
Güzel çekiyorum sevdanı.
Elbet bu yüzden eğildi önümde aşkın elçisi.
Gerisi hikayedir.