Merhaba,nadide eserlerin yaman eleştirileri olurmuş...menfi eleştiri almayan yapıtlar hiç bir zaman mükemmel ve iddialı olamazlar...Ancaklardan önce objektif insaf tartısına vurulursa şiirin edebi standardı...duyu bağlamında seçilen kelimelerin edebi ve belagat seviyesi vefkalede...hatta kusursuz...Esas olan sa teması şiirin...Burada,çoktandır sevginin olmazsa olmazlarından sayılan kırmızı çizgilerinin zerafetle çizilmiş olmasıdır....Nedir bunlar; sevginin sınırsız ve koşulsuz olarak sunulması...sevgiliden beklentilerin olmaması...Seven, sevdiği için bunları yapmak durumundadır...Hiç bir çıkar...karşılık ummamaktadır.İlk bölümdeki söylemlere bakacak olursak daha net görebiliriz bunu:

Seni öyle sevmişsem, irâdemden azâde,
Aşktan büyük bir korla yanıyorsam kime ne?
Kime ne yüreğinden bin defa kovulduysam,
Cennet bilip gölgene kanıyorsam kime ne?

Umduğumdan dha fazla...bana şaşırdığınız kadar sevmişsem...aşktan büyük bir korla yanıyorsam...buna rağmen bin defa kovulmuşsam...üstelik de yürekten...KİME NE? Şu sevginin sınırsızlığına ve şarta bağlanmamsına bakınız....Sevgi için feda-i can olmak budur işte....

İkinci bölümde;

Gönlüme kor düşüren aşkının közlerini
Fikrimi nakışlayan ruhani özlerini,
Aklımı esir alan manalı sözlerini,
Bir derviş edasıyla anıyorsam .....kime ne? ....Öyle ya...aklımı alan...fikrimi süsleyen...gönlümü kavuranlardan kime ne....

Aşk ,güle oynaya yaşanacak bir olgu değil...Seven,acısına...hüznüne...kahrına...elemine "başüstüne" demeli...Çünki bunlar sevginin argümanları...Demezse gerçek sevgi olamaz...Öyleyse bu duyguları severek yaşayacak...bunlardan mutlu olacak...Bu duyguların en güzel örneği şu böümde ne kadar anlamlı:

Teslim oldum narına, memnunum kavrulmaktan,
Hiddetinle sarsılıp, meçhule savrulmaktan,
Memnunum yar dediğim hayalle kıvrılmaktan,
Sevdâmı yokluğuna banıyorsam kime ne?

Ne kadar saygın...engin...kendini adamışlık var...İşte bu sevgi tasavvufi bir yaklaşım tarzı olup...beden ve maddi bağlanmışlıktan da öte...farklı bir anlamla sevmeyi hatırlatmaktadır...O kadar arzu ile sevmek var ki yürekte...başka acılar ve tatlar akla gelmemekte...Duyulan sevginin vecdinde başka her şey unutulmaktadır...

O'nda kaybolmak...arandığındda sevgilide bulunma...Ya şu mütevazı alçak gönüllülüğe ne demeli; "toyluğumla sınıyorsam" ...Sevgi insanı alçak gönüllü kılmalıdır...Aşkta gurur ve kibir erimelidir...Ney,kendini boş gördüğü için yanık yanık ağlar...kavak kendini uzun gördüğü için ömrü kısadır...Ormanda gezinirseniz mütavazı ve bodur "bonza" türü ağaçlar vardır..Alçakgönüllülük işaretidir kısalık...Yıllarca ömüleri vardır...Sevgi böbürlenmeyi affetmez...

Ben sende kaybolmuşum, başımda sevdâ yeli,
Sende bulurlar beni, aşkı bildim bileli,
Öfkeni coştursa da, zaman zaman bu deli,
Sabrını, toyluğumla sınıyorsam kime ne?

Ve final....sabrm akıla zarar...aşk sabırla pişer elbette...

Bu çile bana mahsus, sabrım uslara zarar,
Kargülü’nün gönlünde yalnız senin adın var,
Muallak eşkalimi, ey benden azâde yâr,
Senin olduğun yerde tanıyorsam kime ne?

Dizelerin muhatabını kıskanarak gıpta ettim...Numunesi tükenen böylesi sevdaları yaşamak her bedene nasip değil...Her yürek de kaldıramaz zaten...şartların hazır olması gerekir...Sevnin çeşitli sınavları başarması...yanıp pişmesi gerek...

Öyle bir sevgili ki...yürekte böylesi duyguları uyandırabiliyor...Öyle bir seven ki...böylesi bir sevilene layık düşünebiliyor...yaşayabiliyor...

Öyle bir kalem ki böylesi duyguları estetik bir üslupla...söylemlerde sürçi lisan etmeden...sevginin kanunlarını ihlal etmeden yazabilmekte...Çünki sevginin dili kaba...kırıcı...itici...basit ve seviyesiz olamaz...

Değerli şair...profiliiz "gönül gülü" olmalıymış...Gönüllerin dili olan kalemini tebrik ediyorum...Duygulu hassas kalbinize sevgi kelebekleri konsun...Güllerle müsemma adınız hoyrat rüzgarlarla incinmesin...Güzellikler kaleminizden yüreklere damlasın...Paylaşanlar söylemlerinizden bir nebze mutlu olsun...Gönlünüzden sayfalara edebi değeri yüksek nice nadide şiirler dökülsün...