Kaç veda biriktirdim gözyaşlarımda
Kaç elveda ya gebe kaldı bu yürek
Kaç kibrit çaktım bir daha asla ya
Kaç mendil salladım her vapur çığlığına
Kaç kez set çektim şelaleye dönmüş duygulara
Ve kaç mum söndürdüm parmaklarımın arasında

Kim yazdıysa bu kader oyununu
Ben repliklerini ezberleyemedim
Ya erken söyledim sözleri
Ya da geç kalmıştım bu drama ya
Kronik bir hüzündüm gecenin koynunda
Aşk dendiğinde çoktum
Ya ayrılığın eşiğinden dönüyordum her defasında
Ya da pişmanlığın yastığında sabahlıyordum
Kekremsi bir tattı dudaklarımda sessizlik
Gözlerimde hasarlı bir hassasiyetti aşk
Katlanmanın suskunluğundaydı çaresizlik
Kesin kararlarla oluşuyordu yalnızlık
Ve her elvedada üstüne yapışıyordu vefasızlık

Verdiklerini geri alınca hayat
Verdiklerimin kaybını tutuyordum
Ben hep arananlar listesindeyken
Aradıklarım gökyüzündeydi ulaşamıyordum
Dar yollarda dolanırken bacaklarım
Dar paslaşmalara kısa çalımlar atıyordum
Oysa kaç inatlı eylem yapmıştım yıllara
Kaç sonbaharları yeşile boyamıştım
Kaç bulutu gökkuşağına çevirdim yağmur sonrası
Kaç esarete kar beyazı güvercinler uçurmuştum
Şimdi biriktirdiğim vedaları yıkıyorum göz tasında
Ve bir sürü elveda doğuruyorum gelecek yıllara