Her gün söylediğimiz cümlelerin bildik sözlerinde
bütün bir hayatın hüznünü dokuruz sıradan cümlelerle…


Sesinde, terk edilişin yalnızlığı çınlayarak
bu kış erken geldi- dedi adam

ve karlı dağların ıssızlığı sevdiği kadına kavuşamayan adamın
tüm yalnızlığıyla birlikte sıradan cümlelerle aktı içimize…


Ben bir martıyım- dedi kadın
kanatları kırılmış olarak geriye döndüğünde

ve ekledi sonra
hayır hayır martı değilim!
O tek cümlede kadının kırık kanatları değdi içimize…

Aşklar sıradan cümlelerle başlar, sıradan cümlelerle biter ilişkiler
dostluklar sıradan cümlelerle terk edilir, sıradan cümlelerle dile gelir acılar
özlemler, yalnızlıklar, kuşkular ve kıskançlıklar
hep o sıradan cümlelerin eteklerinin altında…


Kış erken gelmiştir adam için
kadın martıdır. Hayır, hayır martı değildir!
Gerçekleri sıradan cümleler söyler bize
hayatımızı onlar belirler…


Kılıç kılıca değer gibi şakırdayan
meşaleler gibi parlayıp, alevler misali yakan
büyük cümleler vardır bir de
o büyük cümleler ki bize yalanları söyler