Bir baharın yarını gibiyim
Solacak tenim bir kuru yaparak gibi
Düşüp savrulcam bir rüzgârda
Derdimin içersinde harmanlanıp durcam

Kim bilir beklide gazel olup bir tandırda yanıcam
Ben yana cam dertlerim yanacak sen yanacaksın
Huzur bulacak yanan bedenim benliğim
Ölüm kokacak tendırn bulunduğu küçük evde

Ben sürklenecem kokum saracak dört bir yanı
Hüzün çökecek yokluğumun his edildiği mekânlarda
Bir çift gözden düşecek bir iki damla gözyaşı
Matemim saracak bir yüreği

Yarınlarıma koşarken yaprak olup gitmenin
Gazel olup yanmanın
Bir hiç olup bir çift gözden yaş olup akmanın sancısı
Bitiş olacak son nokta olacak yarınım olmadan

Koşarken karanlıklardan aydınlıklara
Geriye bakan gözlerimin hüznü düşecek yerlere
Umudum bitişinde yok olmanın denginde olmak ne acı
Karartılmış dünyanın aydınlanmamış hali

Sesliliğin dinginliği aşkın bitiği sevdanın ölü hali olmak
Tutamadığım gençliğimin son matemi
Taş duvar soğuk bir çay volta atılmamış daracık sokaklar
Derdin zirve yaptığı son haldeyim

Ey ömürüm kırkımdan sonraki halim düşmemmiş yaprağın ahengi
Yere düşmemiş gazel yaprağı
Alınan son nefesin ince danteli
Yitik aşkın son nefesi

Umut tükendi
Yol bitti
Nefes alındı
Mezar kazıldı…