Şiirlere katran gibi karanlık döküldü
oysa güneşin susmazdı ağzı
cennet gelirdi sözcüklerimize
tenin altında mavinin türküsü
en saf kokuyla anlam verirdi bakışlarımıza
her notayla arınırdı kirlettiğiniz baharlar
bir beyaz sayfada büyütürdük hasreti
okyanusa hasret çağlayan gibiydik
bağırırdık avaz avaza
hey! güneşe yerleşmeye gidiyoruz
kalkın hadi!

Şiirlere katran gibi karanlık döküldü
bileğimizden göğe yayılan acılarımıza gülündü
sevgili veya uçurum aynı şey bak sözlüğe
özgürlüğün ve emeğin korkunç özlemi içimizde
bilirdik ne zordur insanca yaşamak
ne yapsak kurtulamazdık insanı ucuz sayanlardan
ne kadar koşsak eşek arıları peşimizde
bundandır dilimizin yarası
akreple yelkovan ağır aksak inleyişlerde
küskündük ama umutsuz değil
ve küskün umutlular uykusuzdur
yıldızlara bakardık
bir çocuk gülüşü gibi doğacak yeni gün
bilirdik ertelediklerinizi


Şiirlere katran gibi karanlık döküldü
nasıl anlatmalı
sevda kokan iklimlerimizi

biz düşlerin
oğluyduk
kızıydık
okyanus diliyle sesleniyorum size

yaşlandırmayın bizi



’dünyada kötülük bir ahlak olayı değil, bir gündelik derttir yalnız.’
yeter artık!