Nedense aramızda buluttan bir perde var
Yıkılmıyor can sızım hüznün ördüğü duvar
Ruhun çok uzaklarda ellerinse yabancı
Sözle öz örtüşmüyor her biri farklı kulvar


Bir şehrâyin yangını içimden her geçişin
Vuslattan avdet değil gözlerimden kaçışın
Öyle girift bir hâl ki şah ile mat iç içe
Gül kokusu yayıyor gönle ateş saçışın


Sen ırarken şehirden dâra çıkar kâinat
Zaman tersine akar koşan saate inat
Solarken ömür günüm solgun bakışlarında
Kanamaksa aşk eğer mahşere kadar kanat


Vazgeçtim şafaklardan sen günbatımında kal
Değişir belki birgün kaderimdeki minvâl
Can havli susuşlarım sükutunla mühürlü
Gidişin bize değil, bil ki âleme zevâl


Biliyorum bu sondu bir daha olmaz artık
Yüreğimin yaması şimdi devâsız yırtık
Bir kez tebessüm etsen yazarken son şiiri
Ömrümce ekmeğime onu ederdim katık


2009