karaydı senin gözlerin
bahtından da karaydı o ceylan gözlerin
kapkara kuyulara düştüm işte ben gülüm
o gözlerinde




bakmasaydın keşke
öylesine keskin bıçak gibi keskin
bakmasaydın gözlerimin içine
yıkıldım ben de
yıkıldı köhnemiş şu koca şehir
benim de üstüme
yaralandım yüreğimden
ezildim be gülüm
ezildim sende
çaresizce




elimi uzatmak istedim
o buz gibi ellerine
moraran dudaklarım değildi
bütün hayatım dı seninle
canım çekildi oracıkta bedenimden
üşürken ruhum
kanım donarken ayazlarda
orada seninle




ne seni alabildim
ne de umudun bekleyişinde
o kara gözlerine
can veremedim be gülüm
sen bari, yaşamalıydın oysa
daha 12 yaşındaydın
bir ceylan yavrusu gibi




dünya silindi seninle birlikte
benim de gözlerimde
görmez artık gözlerim
bütün kan kızılı gözyaşlarımı
bıraktım oracıkta ah be canım
soğuk ellerine




buz gibi artık benim de bedenim
ruhum o kara gözlerinle gitti
bilinmez uzak mevsimlere
zaman artık bitti gülüm
zaman da artık bitti
seninle birlikte




yanındayım korkma bebeğim!
canımsın sen benim
bak sarıldım sana
sımsıcacık bak ellerim
haydi sarıl sen de bana
ah benim canım
gül fidanım
artık sen bendesin işte
ben de sendeyim




kapat artık ne olur
o kapkara
o ceylan gözlerini
uyu artık bebeğim
uyu artık …





Mert YIGITCAN
18 mayıs 2011 istanbul