Sevgiliye mektup yazmak kolaydı...
Aşkla konuşmak…
Hepsini yazdım satır satır…
Bir sana yazamadım bugüne kadar
Toparlanamadı sözcükler;
Nerden başlayacaklarını bilemediler.
El ele tutuşup,
Fikrimin kıyılarından karşıya geçemediler.
Her niyetlenişlerinde kaldılar öylece.

“Sen” dediler bana…
“Özür mü dileyeceksin?,
Sevdiğini mi söyleyeceksin?”
Bilemedim ilk kez ne diyeceğimi.
Suskunluklar bana göre değildi,
Ama söylenecekler de kolay değildi.

“Ben” diyecektim…
“Kırdım seni çok kez,
İncittim defalarca.
Her sözümde yaraladım belki bin kez
Oysa bir sana geçiyordu nazım,
Bir sen dinliyordun beni, kulaklarını kapatırken herkes.
O yüzden yüksekti sesim senle konuşurken,
O yüzden hep sana koştum içim yanıp tutuşurken.
Öyle güçlü durdum ki onların yanında,
O masum, çaresiz, güçsüz yanımı bilemediler hiç.
Öyle huzurluydum ki senin yanında
Kendimi gizlemeye ihtiyaç duymadım hiç.
Ben çok kez düştüm…
Çok kanadı dizlerim…
Ama her seferinde daha hızlı yürüdüm,
Biliyordum yanımdaydı ellerin.
Öyle çıkmazların içine girdim ki kimi zaman,
Yönümü bulmak bir yana, kendimi kaybettim.
İşte o zamanlarda bir ses, bir ışık oldun hep,
Senin dualarını takip ettim.”

Biliyorum hala büyüyemedim meleğim…
Biliyorum hala öğrenecek çok şey var…
Peşinen özür diliyorum şimdiden,
Şuursuz sözlerim belki yine seni kıracaklar.

Sen olmasan ben “böyle” olamazdım,
Böyle güçlü duramazdım,
Ayaklarımı böylesine sağlam basamazdım yere.
Savaşmayı öğrettin bana sen,
Dostluğu öğrendim en çok da senden…
İyi ki diye başlayan tüm cümleleri yazmak isterdim şimdi…
Ama özetleyeceğim hepsini…

Hala masallara inanıyorsam,
Hala büyümediysem,
Maviyse hala dünyam,
Kanatlanıp uçabileceğime inanıyorsam hala zorda kaldığımda,
Her yaranın ilacı var gibiyse,
Kolaysa hala ağlamak,
Düz gitmeyen yollarda doğruca yürüyebiliyorsam,
Bildiğim tek bir şey sayesinde hepsi;
Çünkü aklımda hep o meleğin sesi…

_Nurbanu_ (19.04.11)