Korkuyorum anne
Korkuyorum.
Büyümekten korkuyorum.
Ben büyümek istemiyorum ki anne!
Ben halimden memnunum.
Senin, beni dizlerine yatırıp okşamandan,
Ninniler söylemenden,
Oyunlarımdan, oyuncaklarımdan memnunum.
Niye büyümek isteyeyim ki anne!


Ama büyüyorum be anne!
Ama büyüyorum.
Büyüdükçe kendimden korkmaya başlıyorum.
Baksana anne kavga sebeplerimize...
Çok tuhaf şeyler değil mi sence?
Şaşırıyorum, bazen kendi kendime soruyorum,
Niye kavga ediyoruz diye.
İşte o zaman
İçimden gülmek geliyor anne.
Umursanacak şeyler değil çünkü kavga sebeplerimiz.
İşte anne, en çok da kendimden korkuyorum.
Kendimden...


Saçların daha yazı görmeden
Kışı görecekler, karla erken tanışacaklar diye
Korkuyorum.
"Doktor olacaksın." diyorsun ya!
Bir de olamamaktan korkuyorum.



Hem büyüsem ne olacak ki?
Dünya yükünü omuzlarıma verecek.
Kara yüzünü elbet bir gün gösterecek.
Ben nasıl korurum kendimi anne?
Nasıl korunurum kötülüklere karşı?



Şimdi içinden "Ben korurum yavrum." diyorsundur.
Ama be anne!
Benim boyum uzuyor,
Senin yaşın büyüyor.
Sonraki lafı biliyorsun.
İşte o lafı, ölüm lafını hiçbir ağza yakıştıramıyorum.


Sen benim koruyucu meleğimsin anne!
Sensizlik beni yakalarsa
Beni ki korur?
Ezilirim anne dünyanın altında.
Baş edemem, yıkılırım anne!


Tamam tamam.
Ters ters bakma öyle.
Biliyorum kolay yıkılacak kız değilim.
Ama sensizliğe dayanamam anne!
Sensizliğe dayanamam.


Ama tek başıma bırakmazsın değil mi beni?
Biliyorum biliyorum.
Bırakmazsın sen.
Bırakmazsın ama
Yine de sarıl anne bana.
Sımsıkı sarıl...
Ben büyüyünce sen gideceksen
Beni iyi sık ki büyümeyeyim anne!
Büyümeyeyim de,
Senin küçük yavrun olarak kalayım.


Elif ÖZEN