Bu Şiiri 1970 yılında yazmıştım.Dairede bir Mühendis arkadaşımız her önüne gelen Teknik eleman arkadaşımıza olur olmaz yer ve zamanda kılıbık diye hitap ediyordu. Bütün evli barklı arkadaşlarımızı kılıbık diye itham ediyordu. Daire müdürü ve teknik personel arkadaşlar bu duruma çok kızıyorlardı. Ben bekardım bu arkadaşımızda nışanlıydı. Arkadaşımız düğün davetiyelerini dağıtınca müdür beni çağırdı. Şair göster şairliğini şuna güzel bir kılıbık şiiri yaz eğer yazmazsan öyle şairim diye gözümün önünde dolaşma dedi. ben bu Emir ile Yazarım Fakat olacakların sorumlusu beni saymayın dedim oda sorumlu benim dedi sen şiirini yaz dedi. Bende bu kılıbık şiirini yazdım. Şiiri düğün günü Şark Telgraf Gazetesindeki Köşemde Yayınladım. Gazeteden bir nüshayı getirdim Müdüre teslim ettim. Şiiri kesip Arkadaşımızın masasının üstündeki camın altına yerleştirdik.Düğün izni bitince arkadaşımız gelip göreve başladı biz gurup olarak onu dairenin giriş kapısı önünde karşıladık. Beraber odasına çıktık. Bize çay , kahve ve meşrubat ısmarladı.Biz içecekleri içerken oda masadaki şiiri gördü. Çok sinirlendi bizi odasından kovdu. Aylarca bana küs kaldı. Sonra daire müdürü barış ve kardeşlik yemeği ile bizi barıştırdı. Bu ona bir ders oldu ogün bugün kılıbık lafını ağzına almaz ve bu lafı söyleyenede çok kızar.