göz kapaklarıma oturtmuştum düşlerimi
-nârin nâzenin kelebektiler-
düştüklerinde katili olacaktım gülüşlerimin…

gerçeğin koynunda uykusuzlukla sınanırken;
d
ü
ş
ü
r
d
ü
m
ceza gamzelerimi doldurmakmış
-zordur böyle ağlamak
bakışların seçemez olur eğriyi doğruyu-
yürüdüm.
ışığı sönmeyen her kalpte
mola verdi umudum
…
yazgı bu ya;
sarıldıklarım hep soğuk
hep soğuk
buzu bileyledi inancım
esiri oldum korkunun…
..
.



şimdi sen gelmiş ‘özgürlüğünüm diyorsun ya’
çok oldu toplu isyanlarla susturalı sesimi
çığlığımı duyursam
tırmalar ruhunu
uzaklaş benden
dokunduysa kulağına
dinlediğinle kal lâl şarkılarımı…



bilemezsin;
şu dönen dünyanın kaç kez düşürdüğü
kalktığında değiştiği ‘zavallıdır’ kimliğim
-vallahi yazdırmam adının ardına-
bilirim;
şahlanırsa tutkularım yine yeniden başkalaşırım
tanınmaz olur sözlerim…



hadi git!
sokulmayayım gülistânına
-kapat kapını-
kapılırsam rayihana yurt edinirim
ki
ahger-i sûzandır sevmelerim…

kaybetmeseydim yaşamayı en baştan
belki vazgeçmezdim aramaktan…