/Bir arkadaşımızın açmış olduğu ’Nasıl yeni okur yaratırız’ başlıklı foruma yazdığım cevaptan esinlenerek.../


Abuk subuk yazıları şiir diye asıyoruz
’Neden okunmuyor?’ diye yaygarayı basıyoruz

Aslında az okunmanın sebebi oldukça açık
Küfürleri ’taşlamadır’ diye ekler üç beş kaçık

Şairim geçinen biri demez ’kardeş bu bir sövgü’
Üstelik prim de verir şiire yazar bir övgü

’Canım ,dostum’ diyenlere yorumları ekliyoruz
Sonra da karşı taraftan aynı şeyi bekliyoruz

Hatır için kötü yazı yorumlar ile doluyor
Gerçek şiir bir köşede hiç okunmadan soluyor

Okuyucu bakıyor ki havaya ve suya dair
Ne kadar şey yazan varsa hepsinin de adı şair

’Ben de yazacağım’ diyor şiir bu kadar kolaysa
Beleşten iltifat almak böylesi basit olaysa

Böylece bir okuyucu daha şair oluverir
Pano iki dakikalık şiirlerle doluverir

Kimse okuduğu şeyden doğru dürüst bir tad almaz
Durum böyle olunca da elbet okuyucu kalmaz

Ararız da bulamayız devâ olsun diye derde
Ve kendimize sorarız ’acep okuyucu nerde?’


Şiirden artan beyitler;

Pardon bir de şu gerçek var, insanlar grup kuruyor
Kendileri arasında iltifatlaşıp duruyor

Bir kaç isme yorum yazıp bir yoklama çekiyorlar
Baktılar cevap gelmiyor hemen onu ekiyorlar

O kadar cimrilerdir ki damlarlar ama akmazlar
Yani yorum yazmayanın şiirlerine bakmazlar

Bir de tam uyanıklar var kurnazca zarf atıcılar
Gelen beleş yorumların üzerine yatıcılar

’Aman hocam, canım hocam’ diye önce seni kekler
Yani sana tavuk verir karşılığında kaz bekler

Yalandan yorumlar yazıp yüreklere dokunmazsın
Şunu bil rüşvet vermezsen ilelebet okunmazsın


/Biliyorum doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar.
Benim böyle bir kaygım yok zaten onuncu köyden yazıyorum./


.