Ne çabuk ölüyor gün
Ağaç kökleri gıcırdarken ansızın…


Zulüm gölgelerken topukları
Piç edilir devrik kareler
Yağmur keser gök ahmakça…

Özgür fi tarih güncelerinden
Zehirli bir macera ki
Katran belası dünden…

Makalelerde atfen radikal ezinimle
Levha levha cesetler bağırıyor
Bakamadığın yüzlerin masum intizarı namlu
Göğsünü yarar avutulmuşluğun ertesi susku
Nefesi sönük bir çocuğun çığlığı kurşun sıkar zihine
Yaşamın soytarı soluğu mültecidir ölüme…

Zaman ezber belası sayıklıyor geçmişi
Rahmine dönmek ister kavminin
Gün yalanı teğet geçerken…

Sözler maval okuyor inceden
Müzmin bir tanı,
Vurulup düştükçe
Sesler tutuşur
Zılgıt uğuldar rüzgâr…


Yok(sul)luğun sıcaklığında
Vebal yaslar toprağa sırtını
Ekmeğe değer nefes
Ölüme döner yüz
Doğuştan mağlup eşkâl
Baskın yemiş sözcükler sancılanır
“Kanla beslenirken çığlıklar”