Şiire şekil açısından baktığımızda 7+7, 14 hece ölçüsünün güzel bir örneğini sunmuş şair.. Her bölümün girişinde çapraz kafiye düzeniyle işlenmiş bir dörtlük ardından gelen beyitler şiiri edebiyat nazarında raks eden bir havaya sokmuş. Oldukça ritmik. Ayrıca yine her bölümün girişindeki dizenin son beyitte tekrar edilmesi hem şiirin ahenkliğini güçlendirmekte hem de kafiye olarak özgün bir çalışma ortaya çıkarmaktadır. Ayrıca şiirin geneli olarak seçilen sihirli kelime ''sev'' fiili ustaca şiire yayılmış ve hem girişte hem de finalde önemli bir vazifeyi üstlenerek gerek anlam yönünden gerekse ahenk yönünden muhteşem bir uyum kurmuştur... Şekil yönünden tek göze batan nokta ''boyunu'' kelimesidir. Kullanımı yanlıştır ''boyun'' olarak kullanılması gerek idi. Böyle kullanılmasının nedenini hece kaygısından ya da kafiye kaygısından dolayı diyemeyiz. Çünkü böylesi güzel bir çalışma ortaya koyan bir kalemin bu kaygıları yaşamayacağı aşikar bir gereçtir.. Şiirin ritmini bozmama adına kullanılmıştır sanırım...

Şiire tema açısından baktığımızda muhteşem bir güzelliğin gözler önüne serildiğini görmekteyiz.. Bazı şiirler vardır bir görünen basit düzeyde anlam ifade eder lakin şiir iyi incelendiğinde şiirin çok daha derin bir anlamının olduğu ortaya çıkar... Bu şiirde şair uhrevi aşkı mısralara muhteşem bir ezgi ile saklamış.. Ölümün kapısının güzelliğini, sırattan geçilince ortaya çıkacak saadet zincirini olduğunca etkili dile getirmiştir. Böylesi bir aşkı anlatırken Züleyha'nın çıkış noktası olarak seçilmesi konunun anlaşılması açısından son derece başarılıdır.. Şiirde Osmanlı döneminde kullanılan kelimelerden yer yer yararlanılmış. Çağdaş edebiyatımızda şiir okuma işi roman okuma gibi algılandığı için bu durum şiirin anlaşılmasını zora sokmaktadır. Çünkü artık derinine okunmuyor şiirler. Tüketici toplum özelliğimiz malesef şiirlerde de kendini göstermektedir. Aslında aşırı derecede Osmanlıca kelime kullanılmasına karşıyımdır. Lakin bu durumu incelerken öncelikle konuya bakmak gereklidir. Böyle bir konu seçilmişse muhakkak ki eski kelimelerden yararlanmak iyidir, hoştur.. Çünkü günümüzde bu tarz aşkların değeri kalmadığı için eskiye gitmek mecburidir...

Şiir uzunluğu açısından eleştiri almış. Lakin böyle bir konuyu anlatırken kısa şiir tercih etmek şiirin tabiatına terstir. Ayrıca uzun olması şiirin sıkıcı olduğunu göstermez ki ben bu şiiri okurken hiç sıkılmadım. Uzun şiirlere sıkıcı demek Türk edebiyatının gelmiş geçmiş en büyük şairi olarak kabul edilen Yahya Kemal'in Süleymaniye'de Bir Bayram şiirini hiçe saymak demektir. Örnekleri çoktur. Ki Züleyha diyorsanız elbette şiir uzun olacaktır. Eskiye duyulan özlemin bir göstergesidir Züleyha. Kavuşamamanın temel noktasıdır aşk. Örneğin eğer Kerem ile Aslı kavuştuklarında yanıp kül olmasalardı o küller hala bu topraklar üzerinde savruluyor olmazdı. Edebiyatımızın temel direkleridir bu aşklar.

Şiiri söz sanatları açısından incelersek sanatın gergefinde savrulan bir muhteşemliğin seyrine dalmaktayız. Neredeyse her mısrada en az bir söz sanatından yararlanılmıştır. İlk bakışta gözüme çarpanlar ise neredeyse Züleyha'nın kullanıldığı her dizede ''İrsâd' sanatı göze çarpmaktadır. O beyitlerin Züleyha ile biteceğini beyitin içinde anlayabiliyoruz. Şair ''Hücre hücre varlığın'' diyerek ''Kesret-i Tekrar'' sanatından yararlanmıştır. Yine şairin ''sev'' fiilini tekrar ederek kullanması hem ''nida'' sanatını hem de ''tekrir'' sanatını kullandığını göstermektedir. Ayrıca şiirde birçok beyitte ''tenasüp'' ve ''benzetme'' sanatının en güzel örneklerinin sergilendiğini görmekteyiz.
''Efsunuyla yürekte coşup çağlayan ülfet
Aşkın hayat suyundan içip kanarak doysun'' diyerek şair ''üflet''kelimesini iki dizeye dağıtarak ''Sihr-i Helal'' sanatından faydalanmıştır. Ayrıca şairin Züleyha'dan bahsetmesi bilinen bir durumu anlatmasın dolayı '' Telmih'' sanatından faydalandığını göstermektedir..
''Yol versin kıldan ince kılıçtan keskin sırat
Özlemin cennetine kapılarını açsın'' diyerek şair divan edebiyatı şairlerinin en çok benimsediği ve severek kullandığı
'' Leff ü neşr-i gayr-i müretteb'' sanatının en güzel örneklerinden birini vermektedir sıratın cennetin kapısını açan bir anahtar olduğundan bahsederek. Ayrıca yine bu bölümde Sıratıın bu şekilde anlatılmasından dolayı ''Hüsn-i Talil'' sanatının ortaya çıkmış olması ayrı bir güzelliktir...

Şiir dili, Osmanlıca kelimelerin kullanılmasından dolayı çağdaş edebiyat açısından ağır gibidir. Lakin konu itibarıyla gayet güzeldir, konuyu bütünlemektedir. Şiirin ritmi ve anlatımın akıcılığı şiiri sıkılmadan keyif alarak okumamıza vesile olmuş. Bu konu da şairi ayrıca tebrik ederim..

Önemli bir noktada seslendirmedir. Değerli Ağabeyimiz Muzaffer Tekbıyık şiirin ruhuna uygun sesiyle gönüllere kattığı serinlik ile şiire muhteşem bir renk vermiştir. Değerli ağabeyimizi kutlarım yürekten..

Değerli şair şiirin hikâyesi bölümünde bu şiirin son olduğunu ifade etmiş ve gidiş şiiri olarak yayınlamış. Lakin böylesi güzel bir kalemin siteden ayrılması okuyanlar için bir kayıptır. Züleyla'ların bitmemesi ve bizlere ulaşması dileklerimle... Usta kalemi ve okumamıza vesile olan seçki kurulunu yürekten kutlarım…

Selam ve saygılarımla...