sen
ben
biz
yani ikimiz
birbirini ilk gördüğünde tutulan
daha ilk bakışta birbirinin içine akan
yani gözlerimiz
açılıp kapanan
gördüğüne inanamayan
mutluluğu yakalayan
pırıl pırıl parlayan
gülen ağlayan
derinden derine
içten içe
birbirini süzen
gözlerimiz
sen
ben
biz
yani ikimiz
senin gördüğün göremediğin ben
benim gördüğüm göremediğim sen
yitirdiğimiz
birbirinden kaçırdığımız
kaybolan
kararan
yani kör
gözlerimiz
yani diyorum ki;
açık kalsaydı gözlerimiz
gördüğüne inansaydı gözlerimiz
daha iyi olurdu aslında

sen
ben
biz
yani ikimiz
yani ellerimiz
birbirine ilk dokunduğunda yanan
birbirini daha baştan kucaklamak icin can atan
sonra kavuşan
sarılan
okşayan
yüreği avucuna alan
sonra boş kalan
birbirini bırakan
sonra yüzümüze kapanan
yumruklaşan
sen
ben
biz
yani ikimiz
yani ellerimiz
yani diyorum ki;
bırakmasaydı tuttuklarını ellerimiz
hála saçlarımıza dolansaydılar
daha iyi olurdu aslında

sen
ben
biz
yani ikimiz
yani dillerimiz
tatlı muhabbetlerimiz
sıcak
konuşkan
anlatan ve anlayan
iki dudak arasından
akıp kayan
sonra birden
hiç çıkmamasına saklanan
susan ve kaybolan
yalana dolanan
korkan
dillerimiz
sen
ben
yani biz
yani ikimiz
yani dillerimiz
yani diyorum ki;
gerçeği düşürmeseydi üzerinden
vazgeçmeseydi güzelliği övmekten
daha iyi olurdu aslında

yani hepimiz
yani herşeyimiz
yani diyorum ki;
yaşadıklarımız yaşamamız gerekenlerdi tabii
ama yine de kaybettiklerimiz kaybetmemiz gerekenler değildi
görmüştük aslında gerçeği
yani sen beni
yani ben seni
yani ne varsa yaşamak için bize gerekli
ne gerekliydi sanki bize gerçeğin ötesi
sen beni
ben seni
yani birbirimizi bulmuştuk
mutluyduk
yani diyorum ki;
anında bulduğumuzu unutmasaydık
zamanın da oyununa aldanmasaydık
kaybetmeseydik
kısaca
kazansaydık
doğrusu
kazandığımızı anlasaydık
daha iyi olurdu aslında