Sevgili sevdâ yığmaz, baharlarım çok mayhoş
Mahzundu gönül odam, her yer karanlık ve loş
Hayat açmaz çiçekler, saatlerim hep bomboş

Dillerim hicrânımı, anlatırken herkese
Acı yüklü yüreğim, kaldı nefes nefese

Akasyalar açmadı, ağladı şakayıklar
Denizin ortasında, hüzün yığdı kayıklar
Şimdi artık heceler, hep hüsrânı sayıklar

Dillerim hicrânımı, anlatırken herkese
Kaçan gurbet kuşları, girmiyordu kafese

Sazlarımın telinde, çağlıyor ızdırabım
Kalmışım dertlerimle, her geçen gün harabım
Olmuşum tesellisiz, aşk sunmuyor mehtâbım

Dillerim hicrânımı, anlatırken herkese
Düştü gönlüm kor gibi, hüzzam yüklü hevese

Pervâne’nin gözleri, yanamıyor bir türlü
Hayatta her şey diri, yalnız sevdâlar ölü
Bülbüller sükûtta hep, anlatmıyor al gülü

Dillerim hicrânımı, anlatırken herkese
Muhtaç kaldı günlerim, muhtaç kaldı can sese